بیماری آکاریوز

بیماری ها
اسفند ۷, ۱۳۹۶
محصولات زنبور عسل
اسفند ۷, ۱۳۹۶

بیماری آکاریوز

عامل این بیماری مایت آکاراپیس وودی می باشد که در سال۱۹۲۱ تحت عنوان تارسو نمویس وودی مطرح شد ولی بعدها به نام آکاراپیس وودی تغیر یافت. این مایت در تراشه های بزرگ ( مجاری تنفسی ) زنبور عسل خصوصا در مجاری تنفسی و پیش سینهای ان زندگی می کند. اندازه مایت نر ۱۰۰ * ۶۰ میکرون بوده و واجد ۳پلاک پشتی است و اندازه مایت ماده ۱۰۰- ۷۵ *۱۸۰ -۱۲۵ میکرون بوده و دارای ۵ پلاک پشتی است.
زیست شناسی و راه انتشار مایت :
آکاراپیس وودی چرخه زندگی خود را در داخل مجاری تنفسی پیش سینه ای زنبور عسل کامل می کند. تمام مراحل زندگی این مایت یعنی تخم و لارو و شفیره و بلوغ را می تورا در تراشه مشاهده کرد. ظاهرا این مایت در سرتا سر سال فعالیت می نماید و در آلودگی های شدید حتی در کیسه های هوایی سر زنبور نیز مشاهده شده است. مایت ماده تخمهای خود را در تراشه های زنبور می گذارد و لارو۶ – ۳ روز بعد از تخم خارج می شود. این مایت های جوان توسط ضمائم دهانی از همولنف زنبور استفاده می کند و این عمل موجب وارد آمدن جراحاتی به بافتهای تراشه و تیره شدن آنها می گردد. مایت ماده تخمگذار تراشه زنبور را برای تکثیر ترک کرده و به بالای موهای سینه ای زنبور می رود و در صورت تماس با زنبور دیگر کار انتقال به زنبور سالم انجام می شود. در این هنگام از تریق منفذ تانفسی وارد لوله تنفسی زنبورمیزبان شده و پس از ۴-۳ روز۷- ۵ تخم می گزارد. طول زمان تکامل تا مرحله بلوغ برای مایت ماده ۱۴-۱۲روز و برای مایت نر۱۲-۱۰ روز می باشد. عموما زنبوران کمتر از ۹ روز شرایط آلودگی به این مایت را دارند. حساسیت فردی به آلودگی از اولین روز زندگی کاهش می یابد وعلت آن دقیقا مشخص نیست. بعضی ها اعتقاد دارند که که این امر به این دلیل است که با بالا رفتن سن موهای زنبور عسل که در اطراف منفذ تنفسی ان قرار دارد سخت شده و در نتیجه در راه ورودی مایت به داخل منفذ تنفسی اشکال ایجاد می شود. دو گونه دیگر آکاراپیس در زنبور عسل ممکن است مشاهده شود که آینها عموما مایتهایی هستند که در تمام زندکی خود را بر روی سطح خارجی بدن زنبور ها می گذرانند. اما از نظر ریخت شناسی تقریبا شبیه به آکاراپسی وودی هستند که تحت عنوان آکاراپیس اکسترنوس ( در محل اتصال سر به سینه ) و آکاراپیس دورسالیس ( در پشت زنبور ) می باشند.

۱- از كلني هاي مقاوم به بيماري اقدام به پرورش ملكه شود . و از آن ملكه ها , در ساير كلني ها استفاده شود .
۲- از مجاورت با كلني هاي آلوده , پرهيز شود .
براي درمان اين آلودگي امروزه از داروهايي با منشاء گياهي از جمله تيمول , منتول , اسيد فرميك و روغنهاي گياهي استفاده مي شود , كه هم براي زنبور كم ضرر است و هم اثر سوء بر محيط زيست ندارد . در منابع آمده است كه , مخلوط روغنهاي گياهي مثل روغن اكاليپتوس و شكر براي درمان اين بيماري , استفاده شده است .استفاده از تيمول در درجه حرارت بالاي ۱۵ و به مقدار ۲۵ -۵۰ گرم توصيه شده است. مقدار ۲۵ گرم در آزمايشات اوليه , پاسخ بهتري داده است.

منبع : Aydinhoney.com

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *